Epoka starożytna
Wieś Ziemięcice i okolica posiada tę samą przeszłość i historię jak Śląsk, szczególnie Górny Śląsk. Wykopaliska potwierdzają, że Śląsk był zamieszkały w młodej epoce kamiennej. W okolicy Raciborza znaleziono siedliska zamieszkałe, były to lepianki z plecionego drewna oblepione gliną. Ludność zajmowała się rolnictwem i hodowlą zwierząt. Na terenach wzdłuż Odry - które to były mocniej zaludnione - prowadzono rybołówstwo. Wykopaliska pokazują nam kulturę neolitu, szczególną rolę odegrała ceramika, w tym ceramika wstęgowa ryta, naczynia półkoliste
z wyrytymi wstęgami (ornamenty) oraz bardziej skomplikowane naczynia jak misy z uszkami, wazy, amfory z kołnierzem, itd. Ornament kuty, neolitycznej kultury ceramiki wstęgowej. 3000 p.n.e.
Ludność napływała z południa (Czechy i Morawy) oraz zachodu z Niemiec (Saksonia i Brandenburgia), jest to kultura amfor kulistych, naczynia wybrzuszone, szyjki cylindryczne, garnki z czterema uchami. W Wojstawicach koło Wrocławia odkryto grób zawierający naczynia dzwonowate ze strefowym ornamentem. Kultura pucharów dzwonowatych wykształciła się na terenie Hiszpanii i przez Francję, południowe Niemcy, Czechy i Morawy dotarta na Śląsk. W naszych śląskich muzeach można zobaczyć bardzo stare wykopaliska, niezaprzeczalne ślady "śląskiej przeszłości".
Era brązu - era panowania Germanów
Około 2000 p.n.e. nastąpiła era brązu, surowiec i narzędzia przyszły na Śląsk głównie z terenów Austrii, znane są narzędzia domowe siekiera i nóż. Była to kultura unietycka, która w okresie 1000 p.n.e. przekształciła się w kulturę łużycką, znaną na Śląsku i Morawach. Z tego okresu znamy cmentarzyska ciałopalne a w grobach znaleziono narzędzia, szczególnie ozdoby ciała i stroju z brązu. Najwyższy rozwój kultury łużyckiej ludność Śląska osiągnęła w okresie halsztackim (700 - 400 p.n.e.) rozpoczynając epokę żelaza. Główne skupiska osadnicze tego okresu to tereny - Racibórz, Głubczyce, Koźle, Opole, i Strzelce Opolskie oraz obszar między Oławą a Bystrzycą, także okolica Trzebnicy.
Bardzo ważny moment dla Ziemięcic, na polach Ziemięcic " miejsce zwane Sosina znaleziono cmentarzysko ciałopalne, teren około 2 ha na granicy z Przezchlebiem koło młyna Jelina
Śląsk był w tym czasie - 2000 p.n.e. do 200 nowej ery zamieszkały głównie przez narody germańskie, byli to Lugierzy a później Wandale i Burgundzi.Górnośląscy Germanie przybyli tu razem z rzymianami i osiedlili się w okolicy prawego brzegu Odry. Jako dowód są znaleziska monet rzymskich i naczyń ze srebra w okolicy Toszka i Blotnicy Toszeckiej oraz Opola. Ludność zajmowała się głównie rolnictwem, hodowlą bydła, zaopatrując innych w żywność i futra. Początkowo mieszkali w ubogich domkach, lecz u progu nowej ery budowano już domy kwadratowe i prostokątne, w głównym pomieszczeniu było palenisko. Zachowały się wyroby z żelaza i to różnorodne przeważnie własnej produkcji. W I wieku były już małe piece hutnicze tzw. dymarki, znalezione w Radwanicach pow. Wrocław. Z obszarów celtyckich importowano min. ozdoby z brązu, paciorki, brązowe naczynia głównie z Italii. Występował już wysoki poziom metalurgii żelaza z uzyskanej w dymarkach stali miękkiej. W I wieku naszej ery nasiliły się już walki Germanów i ludności Śląska z prowincjami naddunajskimi, imperium rzymskiego, przez to nadeszły łupy w postaci wyrobów z żelaza i srebra, przyszło wielu niewolników - rzemieślników na Śląsk. Od II wieku budowano już mocniejsze domy, nawet dwuizbowe o różnej wielkości, ze ścianami umocnionymi słupami.
Plemiona wczesnosłowiańskie III - V wiek
Od III wieku zaczęła nadciągać ludność słowiańska, od wschodu z terenów nadwiślańskich w kierunku Odry, tj. obecny Górny Śląsk. A że tereny te były bogate w lasy i zwierzynę Słowianie budowali swoje siedliska. Jest to okres osadnictwa Burgundów, Gotów i Słowian, świadczą o tym wykopaliska grobów jamowych i ceramiki zdobionej ornamentem falistym, typowymi w ceramice wczesnopolskiej i słowiańskiej. Na podstawie wykopalisk stwierdzić można różnorodność (wg ceramiki) ludności na Śląsku, III - IV wiek to Rzymianie, Ostrogoci, Wizygoci, Słowianie, a więc plemiona różnorodnych narodowości. Był to okres dużej migracji ludności śląskiej, w tym czasie ludność słowiańska przejęta wiele z gospodarki Celtów, wznoszono już budynki dla zwierząt, do orki używano radia drewnianego z okuciem żelaznym w zaprzęgu z wołów. Siły wytwórcze w okresie wpływów rzymskich rozwijały się nieprzerwanie, odnosi się to do głównych dziedzin produkcyjnych, jak hodowla, rolnictwo i metalurgia. W taki to sposób ludność śląska z całą Europą dotarta do V - VI wieku, do wielkiej wędrówki Ludów.
Era słowiańska na Śląsku VI - X wiek
Wędrówka ludów spustoszyła środkowa Europę - także Śląsk, Germanie odeszli na zachód i południe, dla przykładu, Goci opanowali Zachód aż po Hiszpanię oraz południe razem z morzem Śródziemnym a Wandale, którzy głównie zasiedlili Śląsk, poszli na południe tak daleko, że nawet przeszli przez morze do Afryki. Została więc garstka plemion Germańskich, Europa Środkowa została otwarta dla Słowian, dotarli nawet na tereny Łaby. Także Śląsk pustoszał, Wandale wyemigrowali, została garstka plemion Silingów na dolnym Śląsku, lecz została tylko najuboższa ludność która utraciła wpływy krajów południowych. W to miejsce napływali Słowianie, zasiedlili około 50% terenu Śląska, lecz była to ludność tak biedna, że potrafiła tylko częściowo wykorzystać te tereny. Śląski poeta Gustaw Freytag opisuje - za zapiskami Mnicha z Opola żyjącego w XII wieku - życie Słowian na Śląsku co następuje: "milami rozciągały się stepy i łąki, leśne moczary w których żyły dziki i drobna zwierzyna, ziemia nie uprawiana gdyż nie była w pełni zaludniona. Ludność Słowiańska, która częściowo zajęła te tereny była bardzo biedna, nie pracowała, zajmowała się tylko wyrębem lasów i łowiectwem, ci którzy uprawiali ziemię mieli słabe narzędzia, pługi drewniane - słynne radła, największe do pociągu przez krowę, która jeszcze musiała dawać mleko"
Byli to Lechici i Polanie, później doszli Opolanie, którzy zajęli te tereny obecnego powiatu Toszecko - Gliwickiego.
Gdy po długich latach na środkowym Śląsku, Słowianie zaczęli się łączyć z pozostałymi Silingami powstał nowy, już silniejszy ród "Slenzanie". W tym czasie ludność była mocno wykorzystywana przez ówczesnych polskich Panów, ten biedny naród nawet nie był świadom, że przypisano im narodowość polską, trwało to do roku 900.
W taki to sposób nie było możliwe zagospodarowanie terenu Śląska, była to epoka feudalna - ludność nie miała prawie nic dla siebie. Słowianie to w większości poganie którzy wierzyli w Bożki, najwyższy Bóg to Bóg Dobroci, były i złe Bożki np. wodnik który topił ludzi w gwarze śląskiej "utoplec". IX wiek to ciągłe walki pomiędzy Polakami i Czechami o Śląsk. Rzesza Wielkomorawska wywalczyła Górny Śląsk pod koniec IX wieku. Nadszedł okres panowania Przemyślidów Czeskich, Wratysław I panował 894 - 921, w tym czasie przyłączył Śląsk - szczególnie Górny Śląsk do państwowości czeskiej, rozszerzył swój teren do Odry gdzie zbudował miasto Wrotislavia - Wrocław, Przemyślidy zajmowali Śląsk do 999 roku. Rozszerzanie państwa czeskiego szło w parze z chrześcijaństwem, czesi sprowadzili z południa Europy znanych misjonarzy, którzy głosili Słowo Boże w Czechach oraz na Śląsku. Główne Misje Słowian to rok 863, byli to znani Biskupi Metody i Cyryl obecnie święci patronowie podróży i turystyki; ich święto obchodzimy 5 lipca. Kulturę i cywilizację zawdzięczamy tylko chrześcijaństwu, przez nauki misyjne narody przyjmowały chrzest i Chrześcijaństwo. Po założeniu biskupstwa w Pradze, Śląsk przyjął chrzest w roku 970 i podlegał Pradze do roku 1000, kiedy to założono Biskupstwo we Wrocławiu. Teraz nadszedł okres polski dla Śląska od Chrobrego do Władysława II Wygnańca.
Śląsk pod władzą książąt i królów polskich 995 - 1146
Kiedy w roku 966 powstało państwo polskie, pod władzą księcia Mieszka I, zaczęły się zatargi o Śląsk. Najpierw na tle religijnym, gdyż w tym roku Mieszko przyjął chrzest, później na tle gospodarczym pomiędzy Polską i Czechami. Obydwa kraje były jednak zobowiązane płacić podatek - trybut cesarzowi Niemiec i Rzymu do roku 1102. Wszystkie spory między tymi państwami zażegnał cesarz. W roku 990 Mieszko I zdobył część Śląska od strony państwa Krakowskiego tzn. Górny Śląsk. Dopiero Bolesław Chrobry (992 - 1025) przez nieuwagę cesarza pokonał Czechów i w roku 999 odebrał cały Śląsk i część Moraw. W tym czasie na Górnym Śląsku znane były tylko 2 dekanaty Bytomski i Pszczyński, oraz 3 kasztelanie - zamki "Gradice -Racibórz", "Otomochow - Otmuchów" i "Tescin - Cieszyn". Należy nadmienić posłannictwo wiary na Górnym Śląsku, Biskup Pragi Adalbert - Św. Wojciech - wygłaszał kazania w Opolu, Radzionkowie i w Imielnicy, w drodze z Radzionkowa do Imielnicy szedł wzdłuż rzeki Dramy przez Pyskowice - Toszek, a więc przechodził w okolicy Ziemięcic. Św. Wojciech został zamordowany 23.04.997 r. w Prusach, Bolesław Chrobry zabrał jego ciało do Gniezna, do jego grobu szły już wtedy pielgrzymki z kraju i zagranicy. Pierwszym znanym pielgrzymem był Cesarz Niemiec i Rzymu Otton III, Bolesław Chrobry witał Cesarza przy granicy nad Bobrem i poszedł z nim do Gniezna, był to rok 1000. W tym czasie za zezwoleniem Papieża oraz Cesarza Ottona III Bolesław Chrobry założył arcybiskupstwo w Gnieźnie, nieco później biskupstwo we Wrocławiu, pierwszy biskup Wrocławia nosił imię Johannes, jemu podlegał cały Górny Śląsk, tak więc i Ziemięcice. Bolesław Chrobry umiera w 1025 r., znowu wojny między Polską i Czechami o Śląsk, lata 1035-1051 Śląsk pod Księciem Czeskim, dopiero Kazimierz Odnowiciel w oparciu o przymierze z Cesarzem przejmuje z powrotem Śląsk. Kiedy w roku 1102 umiera Władysław Herman Śląsk stał się terenem wojny i ognia, spustoszenie trwało do roku 1138, miasta, wsie przestały istnieć, tylko Wrocław został uszanowany. Bolesław Krzywousty w roku 1138 przekazuje najstarszemu synowi Władysławowi II Śląsk jako własną dzielnicę, która uchodzi za największą i najważniejszą. Władysław II żeni się z Niemką, siostrą Konrada III.Lecz niestety wojny trwały nadal, w dodatku rewolucja w Polsce i wynikiem czego Władysław II został w roku 1142 wygnany z kraju, został mu przydomek "Wygnaniec". A że Władysław II był szwagrem króla niemieckiego Konrada III, został przyjęty wraz z rodziną do jego zamku. Konrad III umiera w 1152 r. przychodzi nowy król Niemiec a zarazem Cesarz Rzymu Fryderyk I Rudobrody "Barbarossa". Tam przez 17 lat na wygnaniu, synowie Piasta Władysława II nabyli obyczaje i kulturę niemiecką, a że nie mogli otrzymać polskiej korony, "Barbarossa dal im władzę nad Śląskiem.
Śląsk samodzielny - Książęta Piastów Śląskich,
1163-1335, okres germanizacji Śląska Śląsk nadal podlega polskiej Koronie. Pierwszym Śląskim Piastem był syn Władysława II Wygnańca, Bolesław Wysoki, ożeniony z Niemką -jak podają źródła większość Piastów żeniła się w Niemczech lub odwrotnie, rozpoczynało władzę od sprowadzenia w swoje otoczenie dworki Niemki oraz niemieckich rycerzy. Osąd historii obarcza winą Piastowiczów Śląskich, przede wszystkim księcia Bolesława za zniemczenie Śląska. Po śmierci Bolesława 1201 r. objął Śląsk jego syn Henryk Brodaty, naraz wystąpił zbrojnie jego stary wuj Mieczysław Plątonogi i po krótkiej walce zabrał bratankowi Opolszczyznę, to znaczy Górny Śląsk, lecz nadal podlegał panom z Krakowa, księciem Polski był wówczas w stołecznym Krakowie - Leszek Biały. Matka Henryka Brodatego była Niemką, on też sam pojął za żonę Niemkę - Jadwigę z Andechs, zaliczoną z czasem w poczet świętych. Teraz częstymi gośćmi na dworze książęcym piastowskim byli Niemcy, przybywało sporo rycerzy niemieckich, którzy otrzymywali majątki ziemskie i osiedlali się na stałe. Henryk Brodaty nawiązał kontakty z zakonem Krzyżackim i nadal braciom zakonnym majątek w okolicy Namysłowa. Wielka pobożność księcia i żony św. Jadwigi stała się źródłem założenia słynnego klasztoru Cystersek w Trzebnicy, w klasztorze tym osadził Henryk mniszki niemieckie z Bambergu. Henryk walczył o samodzielność, nie chciał być zależny od Krakowa, ciągłe walki między piastowiczami. Przedwczesna śmierć Leszka Białego otwarła drogę Henrykowi, który w roku 1230 przybrał tytuł "Księcia Śląska, Polski (Wielkopolski) i Krakowa", tylko śmierć przerwała mu drogę do aureoli, korony królewskiej polskiej. Henryk Brodaty umiera w roku 1238, jego następca Henryk Pobożny (1238 - 1241) przyjął również tytuł ojca i zabiegał u cesarza o koronę Polski, lecz los potoczył się inaczej. Najazd Tatarów w 1241, Henryk Pobożny nie otrzymuje pomocy sąsiadów (Czechów i Niemców) i sam walczy z najazdem potęgi mongolskiej. 9.04.1241 wojsko Polskie przyjęło bitwę na polach pod Legnicą, tam ginie Henryk pobożny wraz z nim kwiat rycerstwa śląskiego. Walczono zażarcie dalej, przegnano Tatarów w kierunku Moraw i Węgier. Po klęsce z Węgrami Tatarzy osiedlili się w rejonie Morza Czarnego.
Dalsze losy Śląska potoczyły się już tylko w kierunku niemieckim, przez ożenki Piastów napływali rycerze, mnisi, kupcy, rzemieślnicy, wreszcie rolnicy z nowoczesnym sprzętem, szczególnie z Turyngii - Saksonii, zakładali osiedla, miasta, wg danych w czasach piastowskich 1163-1335 powstało około 3300 osad - miast i wsi, w większości na prawie niemieckim. Jest pewne, że w tym czasie, bo około 1285 r. powstała wieś Ziemięcice. Książęta Śląscy coraz bardziej obracali się w kierunku Czech i Moraw, które byty pod rządami cesarza rzymskiego narodu niemieckiego. W końcu doszło do podpisania umowy polsko - czeskiej w Trenczynie, w której Kazimierz III pod przysięgą zrzekł się praw do ziem śląskich w roku 1335 i 1339, od tego momentu Śląsk należał do korony czeskiej, zarazem do cesarstwa rzymskiego.
Śląsk pod Koroną Czeską, lecz razem z Czechami podległy Cesarzowi Rzymu Narodu Niemieckiego 1335-1526.
Kiedy Kazimierz III zrezygnował ze Śląska na rzecz Czechów, los Śląska szybko się zmienia, mieszczaństwo niemieckie z Wrocławia oraz śląski Kościół podlegający Wrocławiu opanował cały Śląsk. Królem czeskim był Niemiec Jan Luksemburski, który nosił tytuł króla Polski. Jan Luksemburski miał nawet wpływ na Papieża Benedykta XII i podał swego kandydata na biskupa Wrocławia, który został zatwierdzony. W roku 1345 nastąpił wybuch wojny polsko-czeskiej. Kazimierz Wielki uderzył na ziemie raciborskie, zdobył Pszczynę i Rybnik - doszedł do Odry, lecz na ratunek Przemyślidy ruszył Jan Luksemburski i przepędził Kazimierza aż do stolicy Krakowa, jednak Krakowa nie zdobył i wrócił na Śląsk. Jan Luksemburski ginie w bitwie we Francji w 1346 r., na tron siada jego syn Karol, który zasiada w roku 1348 na tronie cesarskim jako cesarz Karol IV, więc Czechy zostały włączone do Rzeszy Rzymsko - Niemieckiej razem ze Śląskiem. Wtedy Kazimierz wielki podpisał w listopadzie 1348 r. pokój w Namysłowie. Kazimierz Wielki kilka razy próbował odzyskać Śląsk, lecz jego śmierć 5.11.1360 r. zamknęła kartę dziejów Śląska z Polską.
Rządy Luksemburgów trwały do roku 1436, kiedy to ostatni z nich Zygmunt nie mając syna, oddał następstwo zięciowi Albrechtowi Habsburgowi. Albrecht Habsburg został uznany królem Czechów, koronowany w Pradze w 1438 r., Albrecht umiera w 1439, a jego syn Władysław urodził się po śmierci ojca, syn został oddany na wychowanie do swojego stryja, cesarza Fryderyka III Habsburga. Czechy pod rządami Jerzego z Podiebradu. Po 18 latach wraca młody Władysław na tron, lecz niespodziewanie umiera. W międzyczasie żeni się Kazimierz Jagiellończyk z najstarszą córką Albrechta Habsburga, teraz zabiega o tron Czechów, lecz Czechy związane z Węgrami-otrzymały władcę - Węgra. Kazimierz Jagiellończyk odkupuje od Czechów Śląskie księstwa Siewierz - Ościęcim (1457) oraz Zator (1464).Nadmienić należy, że pierwsza wzmianka z nazwą "silesiasuperior" tzn. "Górny Śląsk" ukazała się w roku 1469.
Sprawy czeskiej korony toczyły się bezustannie - pod nadzorem cesarza do roku 1526, kiedy to w październiku stany czeskie oddały, królowi Austrii Ferdynandowi Habsburgowi, koronę Świętego Wacława. A więc Czechy - razem Morawy, Śląsk i Łużyce przeszły pod Habsburgów.
Śląsk pod Koroną Austrii - Habsburgów l526 - 1740
Habsburgowie, którzy byli tak samo cesarzami Rzymu i Niemiec, nie troszczyli się zbytnio o Śląsk, mieli na głowie ważniejsze sprawy, przez co Śląsk biedniał i szukał wsparcia u innych władców. Od początku zabiegali o Śląsk Hohenzollernowie, Fryderyk II Legnicki już od dawna zaprzedał się domowi Hohenzollernów, już w roku 1550 okupili Żagań, Opole, Racibórz, później w spadku otrzymali Bytom, więc najważniejsze pozycje na Górnym Śląsku. W roku 1546 zjechał Ferdynand Habsburg do Wrocławia i ogłosił unieważnienie paktu familijnego, lecz Hohenzollern był przewidujący i schował głęboko w archiwach akt układu familijnego, licząc na to, że może kiedyś przyjdzie czas na jego wydobycie tak też się stało. Okres ten był dla ludności korzystny, gdyż było to około 200 lat spokoju (bez wojen) na Śląsku co się nie podobało Habsburgom przez co starali się podzielić Śląsk na "Dolny Ewangelicki" oraz "Górny Katolicki". Habsburgowie pozostawili po sobie jednak wieczyste pomniki baroku, jak zamki, ratusze i naturalnie kościoły. Zbudowano we Wrocławiu Wyższą Szkołę Jezuicką "Leopoldina" 1702 r. w taki to sposób mijały lata aż do oddania Śląska Hohenzollernom.
Śląsk u Hohenzollernów w Królestwie Prus 1740 - 1945
Tragicznie rozpoczęło się panowanie Hohenzollernów na Śląsku, w latach 1740 - 1763 miały miejsce 3 wojny śląskie:
- 1740 - 1742, Fryderyk II Wielki zdobył od Habsburgów Dolny Śląsk oraz część Górnego Śląska, podpisano pokój we Wrocławiu 11.06.1742r.
- 1744 - 174 5 pokój w Dreźnie
- 1756-1763, siedmioletnia wojna o Śląsk w której brała udział część Europy.
Zwycięstwo Fryderyka II nad Franciszkiem I mężem Marii Teresy, która
po podpisaniu pokoju powiedziała o Fryderyku II " zabrał mi ogród a zostawił tylko słaby płot" o Śląsku powiedziała "straciłam perlę najcenniejszą w mej koronie", zostawił jej tylko Śląsk Cieszyński. Od roku 1763 prawie cały Śląsk był w Królestwie Prus.
Przez zdobycie Śląska Prusy stały się mocarstwem wobec Austrii, Fryderyk II wiedząc, że Austria ubolewa nad utratą Śląska i będzie się starała o jego powrót, musiał zabezpieczyć swe granice, wzmocnić armię, szczególnie na południu kraju. Wzmocnione zostały twierdze takie jak Brzeg, Wrocław, Koźle, Nysa, Świdnica i Kłodzko. Taki stan trwał do roku 1879 kiedy to Prusy i Austro-Węgry zawarły przymierze na dobre i złe, kiedy wybuchła I wojna światowa walczyli razem. W ten sposób dotarli do 1918r. Cesarstwo przestało istnieć, powstała Republika Waimarska, zaczęty się kłopoty na Górnym Śląsku, wybuchły 3 powstania: 20.03.1921 plebiscyt, wynik 60% dla Niemców, lecz liga narodów w dniu 20.10.1921 podzieliła Górny Śląsk i przydzieliła Polsce 3220 km2 terenu. Granica za Bytomiem i Zabrzem. Nadeszły dla Śląska ciężkie czasy, bezrobocie, inflacja aż do powstania III Rzeszy. Stan się poprawił lecz na krótko, głównym celem było zbrojenie. 1.09.1939 r. wybuchła II wojna światowa. 1945 rok - wielka radość z zakończenia wojny - lecz nadeszły chwile jeszcze gorsze, luty - marzec, wszystkich jeszcze pozostałych mężczyzn od 17 - 55 lat wywieziono do ZSRR do internowania - tzn. na śmierć głodową. Ten mały procent który powrócił, był tak chory, że umierali po krótkim czasie. Po wojnie Śląsk został wcielony do Polski i na tym kończy się historia Śląska - chociaż była tak bogata, napisano na temat Śląska tomy książek, lecz wszystkie kończą swój bieg w roku 1945. Od 1.01.1999 mamy znowu województwo Śląskie, w skład którego wchodzą Ziemięcice. Województwo to obejmuje, niestety tylko 10% terenu prawdziwego Śląska.
Tekst pochodzi z książki p. Wilhelma Kowolika
