Wieś położona w odległości 11 km od miasta powiatowego Gliwice. Dwór i zamek rycerza Zementy (w Ziemięcicach) notowany jest już w roku 1278, lecz nazwa Zemeczycz zapisana jest w 1286 roku. W rejestrze sądu w Gliwicach zanotowano spór pomiędzy księciem Kazimierzem z Bytomia a sołtysem Jakubem z Ostropy, powód: sprzedaż sołectwa w Ostropie. Spośród ważnych osobistości, jako świadek występuje rycerz Zementa. Zapis rejestru brzmi:
"24 septembra 1286 zaświadcza prawdziwość aktu notarialnego księcia Kazimierza o sprzedaż sołectwa w Ostropie pewien pan Zementa de Ziemienczicz właściciel wsi jego imienia Zemeczycz - wieś założona na prawie magdeburskim."
Nazwa ta jest potwierdzona w roku 1447 u właściciela rycerza Mikołaja Krzystka. Przypuszczalnie osiedle istniało już wcześniej, świadczy o tym Zamek wodny na wzgórzu przy wiejskim stawie - w tym miejscu stoi, zbudowany na tej podstawie, fundamencie w 1780 roku, spichlerz trzykondygnacyjny z piwnicami oraz podziemnym korytarzem. Można jeszcze zobaczyć wysokie fundamenty pod budowę zamku, wnętrze, wzniesienie pomieszczeń mieszkalnych (1,5 m) gdyż dookoła murów był rów wodny. Tego typu budowle wznoszono w tym okresie. Nie wyobrażajmy sobie, że był to zamek ze strzelistymi wieżami i gotyckimi wnękami na okna, wówczas budowano szerokie niewysokie budowle, gdyż były potrzebne do użytku rodzinnego i handlu, z rowem wodnym lub stawem dla ochrony tzw. fosa z mostem. Cała podstawa fundament zbudowana z polnych kamieni oraz płyt wapiennych, dopiero wyższa kondygnacja (mieszkalna) była murowana z cegły. Podobna budowla - Zamek był w Starych Gliwicach. W obu wypadkach w późniejszym czasie budowle te przerobiono na spichlerze. Wielkość - obszar wsi był prawdopodobnie taki sam jak obecnie.
Następna wzmianka o okolicy oraz wsi Zemeczycz pochodzi z okresu wojny z Husytami. Hordy Husytów napadły na Śląsk, także nasza wieś i okolica nie została uszanowana od nieszczęść. Najgorszy byt okres Wielkanocny 1430 roku, 17 kwietnia 1430 - jest to w dniu święta Wielkanocy - zostały zdobyte Gliwice wraz z przyległymi wsiami, najbardziej ucierpiały miejscowości: Jemielnica, Ujast, Toszek, Pyskowice. Cały kler uciekł przed husytami do pobliskich lasów, gdzie przeczekał cały rok. Była to wojna religijna. Przywódcy husytów przebywali u Księcia Korybuta na dworze w Gliwicach, stamtąd napadali na kler Krakowa, dopiero w kwietniu 1431 r. biskup Krakowa Zbigniew na czele wojska przepędził husytów.
Po zwycięstwie i przepędzeniu Husytów przyszła era odnowy miast, szczególnie kościołów. Wrocław oraz Gliwice to miejsca gdzie odlewano kościelne dzwony, które jeszcze rozbrzmiewają na Śląsku. Na przełomie roku 1500 zbudowano kościół w Ziemięcicach (jeszcze stoją ruiny), pierwszy dzwon zawieszono w 1548 roku, po paru latach drugi, dzwony zawieszono na drewnianej wieży. W tym czasie znany jest starosta toszecki Daniel Ziemiencki, ostatni z tego rodu Sambor zmarł na przełomie XVI/XVII wieku. Jego córka Anna była żoną Stanisława Stadnickiego z Łańcuta, córka Stadnickiego Felicjana von Smigród sprowadziła 16.02.1638 r. Jezuitów, którzy tu mieli klasztor i zarządzali wsią Ziemięcice do roku 1730. Część zakonników przeszła do Opola. Jezuici wprowadzili zapisy kościelne, najstarsze zapisy aktów chrztu pochodzą z roku 1651.
W między czasie Śląsk przeżył bardzo ciężkie czasy, najazd Szwedów którzy w roku 1647 splądrowali wieś i okolicę, po nich przyszła choroba, nieurodzaje, zaczęła się głodówka, nie opisana bieda.
Ludność była tak zajęta biedą i własnym losem, że nie wiedziała nic o życiu w dalszej części Śląska, najdalszy wypad poza wieś to Pyskowice, oraz Gliwice. Mieszkańcy byli tak skromni, że ubóstwiali tylko kościół do którego chodzili dziennie, najważniejsze święto w roku to odpust w kościele Św. Jadwigi.
Tekst pochodzi z książki p. Wilhelma Kowolika
